ชีวิตคนเรามันไหลอยู่ตลอดเวลาเป็นก้อนเนื้อที่มันไหลมาและจะไหลไปต่อไปไม่สิ้นสุด
อวัยวะร่างกายของเรามันจะแก่มันจะไหลไปสู่ความแก่เราห้ามไม่ได้
ฝนจะตกน้ำจะท่วมลมจะพัดแดดจะร้อนอากาศจะหนาวเราห้ามไม่ได้
พ่อแม่พี่น้องของเราท่านจะแก่จะเจ็บจะตายเราห้ามไม่ได้
เพราะขาดประสบการณ์ทางจิตเราจึงรักเราจึงหลงเราจึงร้องไห้
เพราะมีประสบการณ์ทางจิตเราจึงไม่รักไม่หลงไม่ร้องไห้
พระอริยะอรหันต์พระพุทธเจ้าก็ป้องกันไม่ให้ใครแก่เจ็บตายได้
แต่ท่านเหล่านั้นมีประสบการณ์ทางจิตทำใจได้ไม่เป็นทุกข์ไม่ร้องไห้ไม่เสียใจ
ปุถุชนเช่นเราขาดประสบการณ์ทางจิตทำใจไม่ได้จึงเป็นทุกข์จึงร้องไห้จึงเสียใจ
อริย – ปุถุชนต่างกันตรงที่ทำใจได้และทำใจไม่ได้
ความเกิดขึ้นของสรรพสิ่งรวมทั้งนามธรรมในภายในด้วยชื่อว่าเป็นธรรมชาติ
ความเสื่อมดับไปรวมทั้งความเสื่อมดับไปของนามธรรมในภายในด้วยชื่อว่าเป็นกฎเกณฑ์ของโลกธรรมชาติ
ความเข้าไปรู้ความเกิดดับของสรรพสิ่งและนามธรรมในภายในชื่อว่าประสบการณ์มี – ปฏิบัติธรรมได้ผลคือไม่ทุกข์ไม่ร้องไห้ไม่เสียใจ (ความไม่ทุกข์ – ไม่ร้องไห้ – ไม่เสียใจชื่อว่าเก่ง – อริยะ)
พระอริยะทั้งหลายและพระพุทธเจ้าร่างกายเป็นเสมอปุถุชนทั่วไปคือไม่เที่ยง
พระพุทธเจ้า – พระอริยะจิตเป็นพุทธะ
ปุถุชนร่างกายเป็นพระไตรลักษณ์จิตใจไม่ยอมรับความจริงจึงเป็นทุกข์จึงร้องไห้จึงเสียใจ

Advertisements